நிதி உதவி வழங்க !
UPI ID : enb@axis.com
UPI ID : enb@axis.com
Osmania College is a provincial school in Jaffna, Sri Lanka. It was once a prominent educational institution for the city’s Muslim community.Was built in the early 60's.Osmania College, located in Jaffna’s Moor Town suburb, conducted classes ranging from kindergarten to Advanced Level. In 1980 it had roughly 800 students. By 1990 it had grown to 1,800. It closed in 1990 after the expulsion of Muslims from Northern Province by the Liberation Tigers of Tamil Eelam; the city’s Muslims were told to gather at the college on 30 October 1990, and then given two hours to leave, with only the clothes on their backs and Rs 50 in cash.Afterwards, the school buildings were destroyed in fighting due to the Sri Lankan Civil War, and furniture was looted.“கறுப்பு அக்டோபர்” 1990 - ஈழச் சோனகருக்கு நடந்தது என்ன?விடுதலைப் புலிகளால் வட மாகாண முஸ்லிம்கள் சுமார் சுமார் 75,000 பேர் பலவந்தமாக தம் தாய் மண்ணிலிருந்து விரட்டியடித்து வெளியேற்றப்பட்டனர்.11 அக்டோபர் 2025 டெய்லி மிரர்இவ்வரலாற்றுக் குறிப்பு-கட்டுரை-காலஞ்சென்ற ஊடக எழுத்தாளர் டி.பி.எஸ் ஜெயராஜ் அவர்களால் எழுதப்பட்டு, 11 அக்டோபர் 2025 டெய்லி மிரர் பத்திரிகையில் ஆங்கில மொழியில் பிரசுரிக்கப்பட்டது.இந் நேரத்தில் டி.பி.எஸ் ஜெயராஜ் அவர்களுக்கு நன்றியும் அஞ்சலியும்.தமிழாக்கம் கூகிள்/ மேற்பார்வை சுபாவிடுதலைப் புலிகளால் வடக்கு பெருநிலப்பரப்பிலிருந்து 50,000-க்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர். தீபகற்பப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களையும் சேர்த்து, 1990-ஆம் ஆண்டுக்குள் வடக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த சுமார் 75,000 முஸ்லிம்கள் விரட்டியடிக்கப்பட்டனர். 1990 அக்டோபரில் வடக்கிலிருந்து முஸ்லிம்கள் பெருமளவில் வெளியேற்றப்பட்ட நிகழ்வு ஒரு மனிதாபிமானப் பேரழிவாகும். துப்பாக்கி முனையில் மக்களை அவர்களின் வரலாற்று வாழ்விடத்திலிருந்து வேரோடு பிடுங்கி, அவர்களின் பணம் மற்றும் நகைகளைப் பறித்த பின்னர் அவர்களை விரட்டியடித்தது இழிவானதும் மன்னிக்க முடியாததும் ஆகும். இந்தப் பேரழிவைப் பற்றி நான் கடந்த காலங்களில் பலமுறை எழுதியிருக்கிறேன்.1990-ஆம் ஆண்டு கறுப்பு அக்டோபர் நிகழ்வானது, யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் அக்டோபர் 15-ஆம் தேதி சாவகச்சேரியிலிருந்து முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதோடு தொடங்கி, அக்டோபர் 30-ஆம் தேதி யாழ்ப்பாணப் பட்டணத்தின் முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதோடு முடிவடைந்தது.1981 ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, வடக்கு மாகாணத்தின் மொத்த முஸ்லிம் மக்கள் தொகை 50,991 அல்லது 4.601% ஆகும். முஸ்லிம் சமூகத் தலைவர்கள் இந்த எண்ணிக்கை இதைவிட அதிகம் என்றும், 1990-ல் வெளியேற்றப்பட்ட நேரத்தில் வடக்கு மாகாணத்தின் முஸ்லிம் மக்கள் தொகை சுமார் 81,000 ஆக இருந்தது என்றும் கூறுகின்றனர்.இடப்பெயர்வின் விளைவாக, பல யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்ட பின்னர் இலங்கையை விட்டு வெளியேறி மேற்கத்திய நாடுகளில் தஞ்சம் புகுந்தனர், அவர்களில் சிலர் கனடாவைத் தங்கள் வசிப்பிடமாகக் கொண்டனர்.இலங்கையின் வட மாகாண முஸ்லிம்களின் வரலாற்றில் 1990 அக்டோபர் ஒரு கொடூரமான மற்றும் மறக்க முடியாத மாதமாகும். 1990 அக்டோபரில்தான், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் (LTTE), இனச் சுத்திகரிப்புக்கு நிகரான ஒரு கொடூரச் செயலில், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம் மக்களை வட மாகாணத்திலிருந்து பலவந்தமாக வெளியேற்றினர். சில வாரங்களுக்குள், பல நூற்றாண்டுகளாக அவர்கள் வாழ்ந்து வந்த தங்கள் தாயகத்திலிருந்து, துப்பாக்கி ஏந்திய அவர்களது மொழி சகோதரர்களால் அந்த முஸ்லிம்கள் விரட்டியடிக்கப்பட்டனர்.1990 அக்டோபரில் வடக்கிலிருந்து முஸ்லிம்கள் பெருமளவில் வெளியேற்றப்பட்ட நிகழ்வு ஒரு மனிதாபிமானப் பேரழிவாகும். ஒரு இனக்குழுவை அவர்களின் வரலாற்று வாழ்விடத்திலிருந்து துப்பாக்கி முனையில் வேரோடு பிடுங்கி, அவர்களின் பணம் மற்றும் நகைகளைப் பறித்த பின்னர் அவர்களை விரட்டியடித்தது இழிவானதும் மன்னிக்க முடியாததும் ஆகும். இந்தப் பேரழிவைப் பற்றி நான் கடந்த காலங்களில் பலமுறை எழுதியுள்ளேன். விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் தீவிரமாகவும் சக்தி வாய்ந்ததாகவும் இருந்தபோது, முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதைப் பற்றி நான் விரிவாக எழுதி, அதனைக் கடுமையாகக் கண்டித்துள்ளேன்.வடக்கத்திய முஸ்லிம்கள் பெருமளவில் வெளியேற்றப்பட்டதன் முப்பத்தைந்தாவது ஆண்டு நிறைவை முன்னிட்டு, அதனை நான் இப்போது மீண்டும் ஆராய எண்ணியுள்ளேன். இந்தப் பயங்கரமான துயரச் சம்பவத்தின் கதையைச் சுருக்கமாகக் கூறி, அது தொடர்பான நிகழ்வுகளின் வரிசையை விவரிப்பதன் மூலம், இந்தப் பெரும் வெளியேற்றத்தின் நினைவுகளைப் புதுப்பிக்கும் நோக்கில், எனது முந்தைய சில எழுத்துக்களை நான் பயன்படுத்தவிருக்கிறேன்.1990 ஆம் ஆண்டின் “கறுப்பு அக்டோபர்”, யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் அக்டோபர் 15 ஆம் தேதி சாவகச்சேரி முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதோடு தொடங்கி, அக்டோபர் 30 ஆம் தேதி யாழ்ப்பாண நகர முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதோடு முடிவடைந்தது. வட பெருநிலப்பரப்பில் முஸ்லிம்களைப் பெருமளவில் வெளியேற்றும் பணி, யாழ்ப்பாண நகரத்தில் தொடங்குவதற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பே தொடங்கி, குடாநாட்டிலிருந்து முஸ்லிம்கள் “தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட” சில நாட்களுக்குப் பிறகு நிறைவடைந்தது.அப்போது வடக்கத்திய முஸ்லிம்களில் பெரும்பான்மையானோர் மன்னார் மாவட்டத்தில் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர். யாழ்ப்பாணம் மற்றும் மன்னார் மட்டுமின்றி, முல்லைத்தீவு மற்றும் கிளிநொச்சி மாவட்ட முஸ்லிம்களும் வெளியேற்றப்பட்டனர். வவுனியாவில் இருந்த முஸ்லிம்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகளாக இருந்தனர், ஏனெனில் அவர்களது பெரும்பாலான கிராமங்கள் அரசாங்கக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளில் இருந்தன. விடுதலைப் புலிகளால் வட பெருநிலப்பரப்பிலிருந்து 50,000-க்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர். தீபகற்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களையும் சேர்த்து, 1990-ல் வட மாகாணத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட முஸ்லிம்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 75,000 ஆக இருந்தது.பெரும் வெளியேற்றத்திற்குப் பிறகு, வட மாகாணத்தில் முஸ்லிம்கள் தங்கியிருந்த பகுதிகள் இரண்டே இரண்டுதான். ஒன்று, அரசாங்கக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த வவுனியா நகரமும், அதிலுள்ள சில கிராமங்களும் ஆகும். அரசாங்கக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த வவுனியா பகுதிகளில் பாதுகாப்புப் படையினர் பெருமளவில் குவிக்கப்பட்டிருந்ததால், புலிகளால் அங்குள்ள முஸ்லிம்களைத் தாக்க முடியவில்லை. வெளியேற்றத்திற்குப் பிறகு வடக்கில் முஸ்லிம்கள் தங்கியிருந்த மற்றொரு பகுதி, நயினாதீவு அல்லது நாகதீபா எனும் வடக்கிலுள்ள தீவு ஆகும்.நைனத்தீவில் சில நூறு பேர் கொண்ட ஒரு சிறிய முஸ்லிம் மக்கள் தொகை உள்ளது. தீபகற்பத்திலிருந்து முஸ்லிம்களை வெளியேற்றிய பிறகு, விடுதலைப் புலிகள் நைனத்தீவு முஸ்லிம்களையும் விரட்டியடிக்க விரும்பினர். நைனத்தீவு முஸ்லிம்கள், அப்போதைய நாகதீப ராஜ மகா விகாரையின் விகாரதிபதியான வண. பிரம்மனாவட்ட தம்மகித்தி திஸ்ஸ மகாநாயக்க தேரரிடம் தஞ்சம் புகுந்தனர். அந்த பௌத்த மதகுரு, கடற்படையின் மூலம் முஸ்லிம்களுக்குப் போதுமான பாதுகாப்பு வழங்கப்படுவதை உறுதி செய்தார். மேலும், எந்தவொரு முஸ்லிமும் வெளியேற்றப்பட மாட்டார் என்றும் அவர் விடுதலைப் புலிகளிடம் வெளிப்படையாகக் கூறினார்.1981 ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, வட மாகாணத்தின் மொத்த முஸ்லிம் மக்கள் தொகை 50,991 அல்லது 4.601% ஆகும். 1990 ஆம் ஆண்டு வெளியேற்றத்தின் போது வட மாகாணத்தின் முஸ்லிம் மக்கள் தொகை சுமார் 81,000 ஆக இருந்ததாக முஸ்லிம் சமூகத் தலைவர்கள் கூறுகின்றனர். இதில் யாழ்ப்பாணத்தில் ஏறக்குறைய 20,000, மன்னாரில் 45,000, முல்லைத்தீவில் 7,000, வவுனியாவில் 8,000 மற்றும் கிளிநொச்சியில் சுமார் 1,000 பேர் அடங்குவர். இவர்களில், வவுனியா மற்றும் நைனத்தீவில் இருந்தவர்களைத் தவிர, சுமார் 75,000 பேர் பலவந்தமாக வெளியேற்றப்பட்டனர். இந்த மாபெரும் வெளியேற்றத்திற்குப் பிறகு உடனடியாக 67,000 முஸ்லிம்கள் உள்நாட்டு இடம்பெயர்ந்தோர் முகாம்களில் பதிவு செய்யப்பட்டனர். மீதமுள்ளவர்கள் முகாம்களுக்கு வெளியே உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களுடன் தங்கினர்.சாவகச்சேரிபெரும் வெளியேற்றத்திற்கு முன்னர், யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் உள்ள சாவகச்சேரியில் முஸ்லிம்கள் சம்பந்தமாக ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது. 1990 செப்டம்பர் 4 அன்று, விடுதலைப் புலிகளுடன் "உதவியாளர்கள்" எனச் சேர்ந்திருந்த ஒரு தமிழ்க் குழுவினர், சாவகச்சேரி மசூதிக்கு அருகே சில முஸ்லிம்களுடன் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டனர். அவர்களில் சிலர் மசூதியைத் தாக்க முயன்றனர். முஸ்லிம் சமூகத்தைச் சேர்ந்த இளைஞர்கள், இதில் ஈடுபட்ட சில தமிழர்களைப் பிடித்து விடுதலைப் புலிகளிடம் ஒப்படைத்தனர். புலிகள் அவர்களை விடுவித்ததோடு, முஸ்லிம் "சிறுபான்மையினரை" தமிழ் "பெரும்பான்மையினரை" "புண்படுத்த வேண்டாம்" என்றும் எச்சரித்தனர்.செப்டம்பர் 25 அன்று, குடாநாட்டை விட்டு வெளியேறுவதற்கான அனுமதிச் சீட்டை விடுதலைப் புலிகள் மறுத்ததைக் கண்டித்துப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட ஒரு முஸ்லிம் இளைஞரை, புலிகள் போராளிகள் தாக்கி “கைது” செய்தனர். அதன் பிறகு அவர் “காணாமல் போனார்”.சாவகச்சேரி முஸ்லிம்களில் பெரும்பாலானோர், அந்த நகரத்தில் உள்ள டச்சு சாலையில் வசித்து வந்தனர். முஸ்லிம்களுக்கு இடையேயான வன்முறைச் சம்பவம் ஒன்றை விசாரித்தபோது, விடுதலைப் புலிகள் ஒரு கசாப்புக் கடைக்காரரின் வீட்டில் சில வாள்களைக் கண்டுபிடித்தனர். புலிகளின் "விளக்கங்களின்" படி, இது ஒரு அபாய மணியை ஒலித்தது. விடுதலைப் புலிகள் முஸ்லிம்களின் வீடுகளையும் வணிக நிறுவனங்களையும் சோதனையிட்டபோது, ஒரு முக்கிய முஸ்லிம் வர்த்தகருக்குச் சொந்தமான கடையில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த சுமார் 75 வாள்களைக் கண்டுபிடித்தனர். இது ஒரு கொடிய சதியின் பகுதியாகக் கருதப்பட்டது. இந்த விளக்கம் உண்மையாக இருந்தாலும், விடுதலைப் புலிகளின் கலஷ்னிகோவ்களுக்கு எதிராக 75 வாள்கள் எந்த வகையிலும் பயன்படும் என்று கருத முடியாது.வாள்கள் கண்டெடுக்கப்பட்ட கடை, கொழும்புக்கு வர்த்தகத்திற்காக லாரிகளை ஏற்றிச் சென்று வந்த ஒரு முஸ்லிம் தொழிலதிபருக்குச் சொந்தமானது. அதீத சந்தேக மனப்பான்மைக்குப் பெயர் பெற்ற விடுதலைப் புலிகளின் புலனாய்வுப் பிரிவு, ஒரு பெரிய சதித்திட்டம் இருப்பதாகச் சந்தேகித்தது. கொழும்புக்கு அடிக்கடி பயணம் செய்யும் முஸ்லிம் தொழிலதிபர்களை, நாசவேலைகளில் ஈடுபடவோ அல்லது உளவாளிகளாகச் செயல்படவோ பாதுகாப்பு-புலனாய்வு அமைப்பு முகவர்களாகப் பயன்படுத்தக்கூடும் என்று சந்தேகிக்கப்பட்டது. முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை தேவை என்று உணரப்பட்டது.ஆகவே, முக்கியமாக டச்சு சாலையில் குவிந்திருந்த சாவகச்சேரி முஸ்லிம்கள் 1990 அக்டோபர் 15 அன்று வெளியேற்றப்பட்டனர். ஏறக்குறைய 1000 பேர் துப்பாக்கி முனையில் வெளியேறும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். வடக்கு மாகாணத்தின் தென்கோடி நகரமான வவுனியாவைக் கடந்து செல்லுமாறு அவர்களிடம் கூறப்பட்டது. சாவா முஸ்லிம்கள் அக்டோபர் 18 அன்று வவுனியாவை அடைந்தனர். சாவகச்சேரி முஸ்லிம்கள் வெளியேற உத்தரவிடப்பட்டவுடன், தொடர் நிகழ்வுகள் தொடங்கின.இந்த வெளியேற்றத்தின் சோகம் என்னவென்றால், ஒரு ஆயுதமேந்திய இயக்கத்தின் உத்தரவின் பேரில், தலைமுறை தலைமுறையாகத் தாங்கள் வாழ்ந்து வந்த பகுதிகளை விட்டு முஸ்லிம்கள் தப்பி ஓடத் தொடங்கினர். எந்தவிதமான எதிர்ப்போ, தடையோ இல்லாமல் இது நடந்தது! விடுதலைப் புலிகளின் பயங்கரவாதமும் அதிகாரமும் அந்த அளவுக்கு இருந்தது. அதுமட்டுமின்றி, முஸ்லிம்களின் எண்ணிக்கையும் குறைவாக இருந்தது.மன்னார்1981 மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, மன்னார் மாவட்டத்தின் மக்கள் தொகையில் 26% முஸ்லிம்கள் இருந்தனர். தள்ளாடி இணைப்புப் பாலத்தால் பிரதான நிலப்பகுதியுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த மன்னார் தீவில், அவர்கள் மக்கள் தொகையில் 46% ஆக இருந்தனர். மன்னார் தீவில் முதன்மையான மற்றும் ஒப்பீட்டளவில் செழிப்பான முஸ்லிம் கிராமம் எருக்கலம்பிட்டி ஆகும். 1990 அக்டோபர் 21 அன்று, சுமார் 300 புலிகள் குழுக்கள் எருக்கலம்பிட்டியைச் சுற்றி வளைத்து, முஸ்லிம்களிடமிருந்து பணம், நகைகள் மற்றும் மதிப்புமிக்க மின்னணுப் பொருட்களைக் கொள்ளையடித்தன. சுமார் 800 முதல் 850 வீடுகள் குறிவைக்கப்பட்டன.அக்டோபர் 22 அன்று, மன்னார் – புத்தளம் மாவட்ட எல்லையருகே உள்ள மறிச்சுக்கட்டி கிராமத்தைச் சேர்ந்த சில முஸ்லிம்கள், ஆயுதப் படைகளுடன் இரகசியத் தொடர்புகள் வைத்திருந்ததாகக் கூறப்பட்டு விடுதலைப் புலிகளால் கைது செய்யப்பட்டனர். அக்டோபர் 23 அன்று, மறிச்சுக்கட்டி கிராம மக்கள் அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறுமாறு உத்தரவிடப்பட்டனர். இதைத் தொடர்ந்து, மறிச்சுக்கட்டி அமைந்துள்ள முசலி ஏஜிஏ பிரிவில் உள்ள அனைத்து முஸ்லிம்களுக்கும் அக்டோபர் 24 அன்று வெளியேற்ற உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது. முசலி என்பது, முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் ஏஜிஏ பிரிவாகும்.மன்னாரிலும் இந்த வெளியேற்றும் செயல்முறை தொடர்ந்தது. அக்டோபர் 24 அன்று, மன்னார் தீவில் வசிக்கும் அனைத்து முஸ்லிம்களும் அக்டோபர் 28-க்குள் வெளியேற வேண்டும் என்றும், வெளியேற்றும் நடைமுறைகளை இறுதி செய்வதற்காக உள்ளூர் விடுதலைப் புலிகள் அலுவலகத்தில் ஆஜராக வேண்டும் என்றும் விடுதலைப் புலிகள் ஒலிபெருக்கி மூலம் அறிவித்தனர். உதவியற்ற நிலையில் இருந்த முஸ்லிம்கள் அதற்குத் தயாராகி, தங்கள் பொருட்களைப் பொதி செய்யத் தொடங்கினர். அக்டோபர் 26 அன்று, விடுதலைப் புலிகள் மீண்டும் எருக்கலம்பிட்டிக்குள் "புகுந்து", முஸ்லிம்களின் பொதி செய்யப்பட்ட அனைத்துப் பொருட்களையும் கைப்பற்றினர்.கத்தோலிக்க மதகுருக்கள் உட்பட மன்னாரைச் சேர்ந்த பல தமிழர்கள், வெளியேற்ற உத்தரவுக்கு எதிராக விடுதலைப் புலிகளிடம் முறையிட்டனர், ஆனால் எந்தப் பயனும் ஏற்படவில்லை. அதனைத் தொடர்ந்து விடுதலைப் புலிகள், வெளியேற்றுவதற்கான காலக்கெடுவை நவம்பர் 2ஆம் தேதி வரை நீட்டித்தனர்.அக்டோபர் 28 ஆம் தேதி மாலையில், விடுதலைப் புலிகள் மன்னார் தீவில் உள்ள எருக்கலம்பிட்டி மற்றும் பிற முஸ்லிம் பகுதிகளைச் சுற்றி வளைத்தனர். மன்னார் தீவு நகரம் மற்றும் எருக்கலம்பிட்டி, தாராபுரம், புதுக்குடியிருப்பு, உப்புக்குளம், கொந்தைப்பிட்டி போன்ற பகுதிகளைச் சேர்ந்த முஸ்லிம்கள், கடற்கரையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில இடங்களில் பெருந்திரளாகக் கூடுமாறு கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். அவர்களுக்கு உணவோ, தண்ணீரோ, அல்லது தனிப்பட்ட பராமரிப்புக்கான முறையான வசதிகளோ இல்லாமல் அங்கே விடப்பட்டனர். மன்னாரைச் சேர்ந்த அக்கறையுள்ள தமிழ் குடிமக்கள் விடுதலைப் புலிகளுடன் வாக்குவாதம் செய்து, கடற்கரையில் இருந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு ரொட்டியையும் தண்ணீரையும் கொண்டு சேர்த்தனர்.அதன்பிறகு, மன்னார் தீவின் முஸ்லிம்கள் வடமேற்கு மாகாணத்தில் உள்ள கல்பிட்டிக்கு, கடல் வழியாக 60 மைல் தெற்கே வலுக்கட்டாயமாக அனுப்பப்பட்டனர். இதற்காக மன்னார் மற்றும் புத்தளத்தில் உள்ள முஸ்லிம்களுக்குச் சொந்தமான படகுகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. இந்த முழு நடவடிக்கையும் மூன்று நாட்களுக்கும் மேலாக நீடித்தது. குறைந்தது ஒரு குழந்தையாவது தண்ணீரில் விழுந்து இறந்தது. கல்பிட்டியை அடைந்த சிறிது நேரத்திலேயே சில கைக்குழந்தைகளும் முதியவர்களும் உயிரிழந்தனர்.மன்னார் தீவில் முஸ்லிம்களின் பரிதாபகரமான நிலை அதுவாக இருந்ததென்றால், மன்னார் மாவட்டத்தின் பிரதான நிலப்பரப்பில் உள்ள முஸ்லிம்களின் நிலைமையும் அதே அளவு அவலமாக இருந்தது. முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக உள்ள முசலி ஏஜிஏ பிரிவைச் சேர்ந்த முஸ்லிம்களும், அத்துடன் விடத்தல்தீவு, பெரியமடு, மன்னார், முருங்கன், வட்டக்கண்டல், பரப்பாங்கண்டல் போன்ற பிற பகுதிகளில் வசிக்கும் மற்ற முஸ்லிம்களும், தங்களது வாகனங்கள், மிதிவண்டிகள், எரிபொருள் மற்றும் மின்னணுப் பொருட்களை மசூதியிலோ அல்லது உள்ளூர் பள்ளியிலோ ஒப்படைக்குமாறு அக்டோபர் 25 ஆம் தேதி விடுதலைப் புலிகளால் உத்தரவிடப்பட்டனர்.அக்டோபர் 26 ஆம் தேதி, மாவட்டத்தை விட்டு எவ்வாறு "வெளியேறுவது" என்பது குறித்த அறிவுறுத்தல்களைப் பெறுவதற்காக, உள்ளூர் விடுதலைப் புலிகள் அலுவலகத்தில் ஆஜராகுமாறு அவர்களுக்கு உத்தரவிடப்பட்டது. ஒவ்வொரு குடும்பமும் ஐந்து பயணப் பைகளில் உடைமைகள், 2000 ரூபாய் ரொக்கம் மற்றும் ஒரு தங்க நாணயம் ஆகியவற்றை எடுத்துச் செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டது. மடு, பண்டிவிரிச்சான் மற்றும் வவுனியா நகருக்கு அருகிலுள்ள ஒரு இடம் ஆகிய மூன்று இடங்களில் முஸ்லிம்கள் சோதனையிடப்பட்டனர்.மது மற்றும் பாண்டிவிரிச்சானில், தங்களுக்கு “அனுமதிக்கப்பட்டதை” விட அதிகமான பொருட்களை எடுத்துச் சென்றவர்களிடம், அவை அமப்புப் பணியாளர்களால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு “ரசீதுகள்” வழங்கப்பட்டன. ஆனால் வவுனியா அருகே, தெர்மோஸ் குடுவைகள் உட்பட பல பொருட்கள் தன்னிச்சையாகக் கொள்ளையடிக்கப்பட்டன. இந்த முஸ்லிம் பிரிவினர் வவுனியாவிற்கு கால்நடையாகவே வந்தனர்.முல்லைத்தீவுவடக்கு வன்னி பெருநிலப்பரப்பின் மற்ற பகுதிகளிலும் வெளியேற்றம் தொடர்ந்தது. அக்டோபர் 22 ஆம் தேதி காலையில், முல்லைத்தீவு மாவட்டம் நீரவிப்பிட்டியில், ஆயுதப் படைகளுக்குத் தகவல் அளிப்பதாக ‘சந்தேகத்தின்’ பேரில் சில முஸ்லிம்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். அதே மாலையில், முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் உள்ள அனைத்து முஸ்லிம்களும் ஒரு வார காலத்திற்குள் வெளியேறுமாறு உத்தரவிடப்பட்டது.கிளிநொச்சிமறுநாள், அக்டோபர் 23 ஆம் தேதி, கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் வசிக்கும் அனைத்து முஸ்லிம்களும் ஐந்து நாட்களுக்குள் வெளியேறுமாறு உத்தரவிடப்பட்டது. 1981 ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, முல்லைத்தீவில் 4.6% மற்றும் கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் 1.6% என முறையே முஸ்லிம்கள் இருந்தனர்.வவுனியா1981 மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, வவுனியா மாவட்டத்தில் முஸ்லிம்கள் 6.9% ஆக இருந்தனர். இவர்களில் பெரும்பான்மையானோர் அரசாங்கக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளில் வசித்து வந்தனர். இருப்பினும், விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளில் வசித்து வந்த ஒரு சில முஸ்லிம்களும் நவம்பர் 1 ஆம் தேதிக்குள் வெளியேறுமாறு உத்தரவிடப்பட்டனர்.யாழ்ப்பாணம்வன்னியில் வெளியேற்றங்கள் நடந்துகொண்டிருந்தபோதும், யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் சற்றும் கலங்கவில்லை. 1981 மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் முஸ்லிம்கள் மொத்த மக்கள் தொகையில் 1.66% ஆக இருந்தனர். இவர்களில் சாவகச்சேரியைச் சேர்ந்த ஒரு பகுதியினர் ஏற்கெனவே விரட்டியடிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், யாழ்ப்பாண நகரப் பகுதி முஸ்லிம்கள் தங்களுக்கு எந்த ஆபத்தும் நேரிடப்போவதாகக் கருதவில்லை. இவையெல்லாம் வேறு காரணங்களுக்காக மற்றவர்களுக்கு நடப்பதாக அவர்கள் நினைத்தார்கள். யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் தங்களை யாழ்ப்பாணத்தின் ஒரு அங்கமாகவே கருதினார்கள். தங்களின் தமிழ் சகோதரர்களால் தங்களுக்கு எதுவும் ஆகிவிடாது என்று அவர்கள் கருதினார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு பெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.பின்னோக்கிப் பார்க்கையில், விடுதலைப் புலிகள் மற்றவர்களை விட யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்களிடம் கடுமையாக நடந்து கொண்டதாகத் தெரிகிறது. யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு வெளியேறுவதற்கு அவர்களுக்கு நம்பமுடியாத அளவிற்கு குறுகிய காலக்கெடு வழங்கப்பட்டது. நவம்பருக்குள் யாழ்ப்பாணத்தை முஸ்லிம்களிடமிருந்து "துடைத்தெறிய" வேண்டும் என்று விடுதலைப் புலிகள் தீர்மானித்ததே இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். ஒப்பிடுகையில், யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்களுக்கு புலிகளே "கடைசியாக" வந்தனர். அவர்களுக்கான விடுதலைப் புலிகளின் இறுதி நாள் அக்டோபர் 30 ஆகும்.பயங்கரமான அனுபவம்பல யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள், வெளியேற்றப்பட்ட பின்னர் இலங்கையை விட்டு வெளியேறி மேற்கத்திய நாடுகளில் தஞ்சம் புகுந்தனர். அவர்களில் சிலர் கனடாவுக்கும் வந்தனர். நான் டொரொன்டோவில் இவர்களில் பலரைச் சந்தித்துப் பழகியிருக்கிறேன்; அவர்களில் கணிசமானோர் இப்போது என் நெருங்கிய நண்பர்களாக உள்ளனர். வெளியேற்றத்தின் போதும் அதற்குப் பின்னரும் அவர்கள் அனுபவித்த கொடூரமான துயரக் கதைகளை அவர்கள் விவரிப்பதை நான் கேட்டிருக்கிறேன். அவர்களின் விவரிப்புகள் என்னை மிகவும் வருத்தமடையச் செய்து மனச்சோர்வடையச் செய்தன. வெளியேற்றப்பட்ட யாழ்ப்பாண நகர முஸ்லிம்களின் கசப்பான மற்றும் வேதனையான அனுபவம், வரவிருக்கும் ஒரு கட்டுரையில் விவரிக்கப்படும்.
Kashmir Black Day observed across AJKKashmir Black Day was observed across Azad Jammu and Kashmir (AJK) on Tuesday to mark 79 years since Indian troops arrived in Srinagar on October 27, 1947 as the All Parties Hurriyat Conference (APHC) staged an anti-India rally in Muzaffarabad, urging implementation of United Nations resolutions on the Kashmir dispute.Separately, senior APHC leader and Jammu Kashmir Salvation Movement (JKSM) Chairman Altaf Ahmed Bhat urged the international community to intensify diplomatic efforts towards a just and lasting settlement, saying the fundamental question of the Kashmiri people's political future remained unresolved.The APHC-organised rally began at Burhan Wani Chowk and culminated outside the office of the United Nations Military Observer Group in India and Pakistan (UNMOGIP).A memorandum was submitted to representatives of the UN observer mission, drawing attention to the Kashmir dispute and the Kashmiri people's demand for the right to self-determination.Addressing the rally, AJK Prime Minister Iftikhar Gilani, Minister for Energy and Water Resources and Chairman of the National Ceremonies Committee Saqib Majeed Raja, former APHC convener Mahmood Sagar, APHC Secretary General Advocate Pervez Ahmed and other speakers paid tribute to those who had sacrificed their lives for the freedom of Indian Illegally Occupied Jammu and Kashmir (IIOJK).Refugees from IIOJK settled in AJK, students and people from different walks of life participated in the rally. The speakers paid homage to the martyrs of the Kashmiri freedom movement, acknowledging their sacrifices in the struggle for freedom.They said the occasion served as a reminder of the unresolved Kashmir dispute and reaffirmed the Kashmiri people's determination to continue their struggle. Despite Indian tactics and severe repression, the speakers maintained that New Delhi had failed to extinguish the Kashmiris' desire for freedom. Highlighting the sacrifices made during the decades-long movement, they said Kashmiris had repeatedly demonstrated their commitment to Pakistan. They referred to instances in which the bodies of slain Kashmiris had been wrapped in Pakistani flags before burial.The speakers said Pakistan had consistently supported the Kashmiri people and that the people of Pakistan and AJK stood firmly with those living in IIOJK. They stressed that setting aside political differences and forging unity in support of the Kashmir cause was essential at this critical juncture.They also said Pakistan's success in 'Marka-e-Haq' had boosted the morale of Kashmiris and filled them with pride.The speakers accused India of seeking to alter the demographic composition of IIOJK following the constitutional changes of August 5, 2019, and of committing serious human rights violations in the occupied territory.Bhat calls for renewed int'l effortsIn his statement on Kashmir Black Day, Altaf Ahmed Bhat denounced October 27 as one of the darkest chapters in Jammu and Kashmir's history, marking the arrival of Indian troops in Srinagar in 1947 and the beginning of a prolonged conflict that continues to shape the lives of millions of Kashmiris.He said 79 years had passed since those events, yet the fundamental question of the Kashmiri people's political future remained unresolved."October 27 is not merely a date in our history. It represents generations of separation, suffering, sacrifices and an unfinished promise of justice. For Kashmiris, observing Black Day is a reaffirmation that their political aspirations cannot be extinguished by the passage of time," he said.Bhat recalled that the Jammu and Kashmir dispute was taken to the United Nations shortly after the events of 1947, leading to Security Council resolutions and international commitments concerning a peaceful settlement.Provided by SyndiGate Media Inc.
தியாகி திலீபன் சிலை பறிப்புENB அறிக்கைஈழம்-யாழ்ப்பாணம் நல்லூரில் அமைக்கப்பட்டிருந்த தியாகதீபம் திலீபனின் வெண்கலச் சிலை, இலங்கை போலீசாரால் வலுக்கட்டாயமாக அகற்றப்பட்டுள்ளது. திலீபனின் 39ஆம் ஆண்டு நினைவு நாளின் இறுதி நாள் நிகழ்வுகள் நிறைவடைந்ததைத் தொடர்ந்து, செப்டம்பர் 27, 2026 அன்று அதிகாலையில் இந்த நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டது. நாடெங்கிலுமிருந்து ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒன்று திரண்டு 11 நாட்கள் தொடர்ந்து அஞ்சலி செலுத்தியதைத் தொடர்ந்து, 12ம் நாள் தனது பொலிஸ் படையை ஏவி இந்தப் பேடித்தனமான செயலைச் செய்துள்ளது, ஜே,வி,பி சமூக தேசிய வெறியரின் அனுர அரசு,செப்டம்பர் 27 அதிகாலை வேளையில், சுமார் 15 முதல் 20 வரையிலான போலீசார் நல்லூர் நினைவிடத்திற்கு வந்து, சிலையின் பீடத்தை உடைத்து திலீபனின் சிலையை வாகனத்தில் ஏற்றிச் சென்றுள்ளனர். இந்தத் காட்சிகள் அங்குள்ள கண்காணிப்பு கேமராவிலும் (CCTV) பதிவாகியுள்ளன.திலீபனின் நினைவு இல்லத்தில் கடந்த 39 வருடங்களாக மக்கள் அஞ்சலி செலுத்தி நினைவு கூர்ந்து வருகின்றனர்.முன்னைய சிலைகள் தகர்க்கப்பட்ட நிலையில் இவ்வாண்டு திலீபனின் நினைவு தினத்தை முன்னிட்டு கடந்த செப்டம்பர் 15 அன்று பொதுமக்களாலும்,சிவில் அமைப்புகளாலும்,அரசியல் கட்சிகளாலும் இந்தச் சிலை அங்கு நிறுவப்பட்டது.தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் (LTTE) இயக்கம் இலங்கையில் தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்றாக இருக்கும் நிலையில், இச்சிலை "சட்டவிரோதமானது" எனக் கூறி நீதிமன்ற அனுமதியுடன் தாங்கள் இந்த நடவடிக்கையை எடுத்ததாக காவல்துறை தரப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.ஆனால் அத்தகைய எந்த ஆவணங்களையோ, சட்ட விளக்கங்களையோ பொலிசார் தமக்கு வழங்கவில்லையென தனது கண்டன உரையில் வேலன் சுவாமிகள் கூறியுள்ளார்,மேலும் இதன் சட்ட நியாயம் குறித்து சட்டத்துறையினரும் கேள்வி எழுப்பியுள்ளனர், ஏனெனில் மாவீரர் தினத்தில் அரசு அழுது புலம்புவதற்கு உரிமை வழங்கியிருந்தது, போலீசாரின் இந்த நடவடிக்கைக்கு தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள், சிவில் சமூகத்தினர் மற்றும் பொதுமக்கள் தரப்பில் இருந்து கடும் கண்டனங்கள் எழுந்துள்ளன. சிலை அகற்றப்பட்ட இடத்திற்கு மக்கள் தொடர்ந்து வருகை தந்து, மலர் தூவி அஞ்சலி செலுத்தி வருகின்றனர்.1987 செப்டம்பரில் இந்திய அரசுக்கு எதிராக 5 அம்சக் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து திலீபன் நல்லூரில் உண்ணாவிரதமிருந்து உயிர்நீத்தார். அதற்குப் பிறகு அங்கு அமைக்கப்பட்ட நினைவுத் தூபி மற்றும் சிலைகள், கடந்த 1996, 2007 மற்றும் 2012 ஆகிய ஆண்டுகளில் இலங்கை ராணுவத்தினரால் அடுத்தடுத்து சிதைக்கப்பட்டதும், தற்போது மீண்டும் அங்கு வைக்கப்பட்ட சிலை அகற்றப்பட்டிருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.இதனால் நாடளாவிய வகையில் மக்கள் கொதித்து கொந்தளித்துள்ளனர்,இவ்வேளையில் சிலை தொடர்பாக ஓட்டுப் பொறுக்கி நாடாளமன்றக் கட்சிகளிடையே நாய்ச் சண்டை ஆரம்பமாகிவிட்டது, இவர்கள்தான் எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளுக்கும் அழைப்பு விட்டுள்ளனர்,திலீபன் இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்தை அம்பலப்படுத்தவும், இந்திய ஆக்கிரமிப்புப் படையை எதிர்த்தும் போராடி உயிர் நீத்தார்.இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்தால் ஒட்டுமொத்த நாட்டிற்கும் ஏற்படப்போகும் தீங்கை முதல் முதலாக- ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடுவதற்கு முன்னதாக சுதுமலைப் பிரகடனத்தில் சுட்டிக்காட்டியவர் திரு,பிரபாகரன் மட்டுமே.இலங்கை நாடாளமன்றத்தில் கூட இந்த ஒப்பந்தம் விவாதிக்கப்படவில்லை.அதன் ஒரு பிரகிதிகளுக்கும் அதில் என்ன இருக்கின்றது என்று தெரியாது.இன்றும் பலருக்கு தெரியாதிருக்க வாய்ப்புண்டு.இதே போல் தான் அனுரா ஆட்சி இந்தியாவுடன் செய்து கொண்ட இரு இராணுவ ஒப்பந்தங்களும் விவாதிக்கப்படவில்லை, பகிரங்கப்படுத்தப்படவும் இல்லை.இலங்கை இராணூவத்துக்கு இந்தியா குருவி சுடப் பழக்கப் போகிறதோ என்னவோ அத்தகைய இரணுவ உபகரணங்களை விற்கவும், பயன்படுத்த பயிற்சி அளிக்கவும் இவ் ஒப்பந்தங்கள் வழி வகை செய்கின்றன!1987 இல் ஜே.வி.பி கும்பல் இந்திய இராணுவம் தமிழருக்கு நாட்டைப் பிரித்துக் கொடுக்க வந்துள்ளது என்றுகூறி போராடியது.இந்தியப் படை வருகையால் பிரேமதாச ஆட்சிக்கு ஏற்பட்ட நெருக்கடியைப் பயன்படுத்தி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றலாம் என்று கனவு கண்டது.மாத்தையா-பிரேமதாசா பேச்சுவார்த்தையில் இந்தியப் படையை வெளியேற்ற உடன்பாடு காணப்பட்டதால் அந்தக் கனவு பலிக்கவில்லை. பல்லாயிரக் கணக்கான அப்பாவி சிங்கள ஏழை விவசாயக் குடும்பங்களின் குழந்தைகளை பிரேமதாச அரசு நரபலி எடுத்தது.களனி ஆற்றில், ரயர்கள் கட்டி எரிக்கப்பட்ட சடலங்கள் தோணிகளாய் ஊர்வலம் போயின.இதற்கு காரணமான ஜே.வி.பி அரக்களைய மூலம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது.1987 இந்திய எதிர்ப்புப் போராளிகளுக்கு ஒரு நினைவு மண்டபம் கட்டவில்லை.ஆனால் இந்தியப் படையின் மண்டபதை மக்கள் வரிப்பணத்தில் பராமரித்துவருகின்றது,இப்போ ஈழத்தில் இந்திய விரிவாதிக்க எதிர்ப்புப் போராளி தியாகி திலீபனுக்கு மக்கள் தங்கள் சொந்தப் பணத்தில் நான்காவது தடவையாக கட்டியமைத்த சிலையை பெயர்த்து பறித்தெடுத்துச் சென்றுள்ளது.மொத்தம் எத்தனை காலனியாதிக்கப் பயங்கரவாதிகளுக்கு இலங்கையின் பட்டி தொட்டி எங்கும் சிலைகள் உண்டு, இது வெட்கம் இல்லையா!மாவீரர் தினத்தில் கதறி அழ அனுமதித்த சட்டம் இப்போது ஏன் தடை செய்கின்றது?`` இந்திய எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு இலங்கை மண்ணில் இடமில்லை `` என்பதாலா?அப்போதும் கூட நாம் தான் கலாச்சார இரட்டையர்கள் ஆயிற்றே, உருவ வழிபாடு உங்களுக்கும் உரியது தானே!பாபர் மசூதியை இடித்துவிட்டு நீங்கள் இராமர் கோவில் கட்டவில்லையா? எங்கள் தெய்வங்களின் சிலைகளை மட்டும் ஏன் தகர்க்கின்றீர்கள்?`கண தெய்யோ நாண்ட கீயா` என்று லேபில் அணிந்து கணபதிக் கடவுளை கடலிலே வீசினீர்கள்; தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டு சிலையை மொத்தம் எத்தனை தடவை தகர்த்தீர்கள், மாவீரன் மில்லரின் உருவச் சிலை, மாவீரர் துயிலுமில்லங்கள், சற்றுப் பின்னே போனால் (!981) ஒளவையார், கண்ணகி, கூடவே மோகன்லாலுக்கும் கை உடைத்தீர்கள்.அது சரி இந்த `தலை`, சிலை, ஆடல், பாடல் இதற்கெல்லாம் உங்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு பயம்.ஒன்று வல்லரசு, மற்றது வல்லரசின் பொல் அரசு.நாட்டரசனையும், கூடவே பாட்டரசனையும் தின்று விழுங்கிவிட்டீர்கள், இப்போ அவன் எழுதிய் ஒரு பாட்டால் சரிந்து விழுகின்ற அளவுக்கா உங்கள் சாம்ராஜ்ஜியம் இருக்கின்றது.நீங்கள் தெரிந்தோ தெரியாமலோ நெருப்போடு மீண்டும் விளையாடுகின்றீர்கள்.திலீபன் சிலையை திருப்பி நிறுவுங்கள்.புதிய ஈழப் புரட்சியாளர்கள்.27-09-2026 ஈழம்
